Zarządzanie sekretami
Bezpieczne przechowywanie danych uwierzytelniających
Gdy Twoja aplikacja musi łączyć się z usługami zewnętrznymi — na przykład wysyłać e-maile za pośrednictwem SendGrid, przetwarzać płatności za pomocą Stripe lub korzystać z OpenAI w funkcjach AI — musisz bezpiecznie przechowywać klucze i dane uwierzytelniające API. System zarządzania sekretami Kliv obsługuje to automatycznie.
Co sprawia, że sekrety są bezpieczne:
- Zaszyfrowane przechowywanie w bazie danych
- Nigdy nie wyświetlane w całości po zapisaniu
- Automatycznie wstrzykiwane do funkcji brzegowych, gdy jest to potrzebne
- Obejmujące całe konto, więc każdy klucz przechowujesz tylko raz
- Ścieżki audytu śledzące moment utworzenia lub aktualizacji sekretów
Jak działają sekrety
Kiedy powiesz AI, że chcesz zintegrować się z usługą zewnętrzną, poprosi ona o podanie niezbędnych danych uwierzytelniających. Po podaniu klucza API AI bezpiecznie przechowuje go pod nazwą opisową (np. OPENAI_API_KEY lub STRIPE_SECRET_KEY). Od tego momentu każda funkcja brzegowa wymagająca tych danych uwierzytelniających będzie mogła uzyskać do nich automatyczny dostęp.
Zamaskowane wyświetlanie: Po zapisaniu sekretu w interfejsie administratora zobaczysz tylko częściowo zamaskowaną wersję. Na przykład sk-proj-abc123xyz789 pojawia się jako sk-p****9789. Dzięki temu możesz sprawdzić, który klucz jest który, bez ujawniania pełnej wartości.
Automatyczne wstrzykiwanie: Gdy funkcja brzegowa jest uruchamiana, sekrety, do których się odwołuje, są bezpiecznie wstrzykiwane na potrzeby tego uruchomienia. AI pisze funkcję tak, aby odczytywała je poprzez interfejs sekretów platformy, a platforma dostarcza rzeczywistą wartość w czasie wykonywania — dzięki czemu zmieniony (rotowany) klucz zaczyna obowiązywać przy następnym uruchomieniu funkcji.
Zarządzanie sekretami
Za pośrednictwem interfejsu administratora możesz:
- Wyświetlić wszystkie swoje sekrety (z zamaskowanymi wartościami)
- Dodać nowe sekrety lub zaktualizować istniejące
- Usunąć sekrety, których już nie potrzebujesz
- Zobaczyć, kiedy każdy sekret został utworzony lub kiedy był ostatnio aktualizowany
AI może także tworzyć i aktualizować dla Ciebie sekrety, gdy opisujesz integracje, które chcesz zbudować.
Typowe zastosowania sekretów
- Usługi e-mail: dane uwierzytelniające SendGrid, Mailgun lub SMTP
- Przetwarzanie płatności: Stripe, PayPal lub inne klucze API płatności
- Usługi AI: klucze API OpenAI, Anthropic lub Google
- SMS/połączenia: tokeny uwierzytelniania Twilio
- Zewnętrzne API: dowolna usługa strony trzeciej, z którą integruje się Twoja aplikacja
- Webhooki: sekrety podpisujące służące do weryfikacji przychodzących webhooków
- Połączenia z bazą danych: parametry połączenia dla zewnętrznych baz danych
Najlepsze praktyki
✅ Używaj nazw opisowych — Nazywaj sekrety wyraźnie, np. SENDGRID_API_KEY, a nie key1 lub secret.
✅ Regularnie rotuj - Okresowo aktualizuj sekrety, szczególnie w przypadku usług krytycznych.
✅ Usuwaj, gdy nie są potrzebne - Usuwaj sekrety usług, których już nie używasz.
❌ Nie używaj tych samych kluczy wszędzie - Każde środowisko (testowe, produkcyjne) powinno używać innych kluczy API.
❌ Nie umieszczaj ich w kodzie - Sekrety nie bez powodu są przechowywane oddzielnie od kodu. Nigdy nie umieszczaj kluczy API bezpośrednio w plikach źródłowych.
Powiązana dokumentacja: